گاهی انسان در خلوت خود به افراد دیگر ناسزا می‌گوید و آنها را حقیر می‌شمارد. ممکن است در این دلخوری، حق به جانب باشد و شاید حق دلخوری هم نداشته باشد. اما در هر حال، برای بسیاری از ما اتفاق افتاده که دور از آشنایان، از آنها رنجیده و ناسزا گفته‌ایم. در چنین شرایطی وقتی انسان به خود می‌آید و عملکردش را مورد محاسبه قرار می‌دهد، با این سؤال مهم روبه‌رو می‌شود که آیا حق داشته در خلوت از دیگری رنجیده و به او توهین کند؟ آیا چنین توهینی برای او گناه محسوب می‌شود؟

 با مرور نظرات  تعدادی از مراجع عظام تقلید، درصدد یافتن پاسخ برای این پرسش هستیم که «آیا توهین به دیگران در خلوت به طور عمدی یا سهوی، گناه محسوب می‌شود؟»